Δεν ήταν ανάγκη...

...να βγεις στη σύνταξη επειδή δεν πρόλαβες να με γνωρίσεις Βασιλάκη μου, αλλά να ξέρεις ότι το εκτιμώ βαθύτατα. Το σύντομο ταξιδάκι στις ΗΠΑ έλαβε τέλος πριν από λίγες μέρες. Δεν μπορέσαμε να κάνουμε ιδιαίτερο τουρισμό, αλλά τι περιμέναμε αφού πήγαμε επαγγελματιό ταξίδι.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν; Από το ταξίδι μάλλον. Πετάξαμε μέσω Άμστερνταμ, και ξεκινήσαμε στις 09:00 (ώρα Άγγλιας). Στο Seattle φτάσαμε 14:25 (τοπική ώρα - 8 ώρες πίσω δηλαδή). Το αεροπλάνο ήταν κουραστικό και στενάχωρο, αν ακούτε ιστορίες του στυλ, τα υπερατλαντικά έχουν πιο πολύ χώρο μην τους πιστέψετε, εκτός αν πετάτε Business Class. Το μόνο θετικό ήταν το video on demand που σου παρείχε τη δυνατότητα να επιλέξεις τι ήθελες να δεις από μια μεγάλη λίστα ταινιών και μάλιστα τελευταίας προβολής.

Υποθέτω το πιο εκνευριστικό πράγμα μετά από ένα 10ωρο ταξίδι είναι τα τελωνεία της Αμερικής. Η ουρά που περιμένεις μέχρι να σου κάνουν ανάκριση για το που θα μείνεις, πόσο θα κάτσεις, γιατί είσαι εκεί κλπ είναι ατελείωτη...

δηλαδή δεν τελειώνει...

ναι ακόμα εκεί είμαι...

Αφού πήραμε τις βαλίτσες μας και πήραμε ταξί για το Redmond, Washington. Το ίδιο βράδυ πήγαμε στο http://www.redrobin.com/ για φαγητό. Το σοκ που προκάλεσα όταν ζήτησα fanta (κατά την αγγλική προφορά) κι όχι faintaaah (κατά την αμερικάνικη) ήταν απίστευτο. Συνεννοηθήκαμε τελικά βέβαια και πήγαμε και ξεραθήκαμε όσο πιο αργά μπορούσαμε για να προσαρμοστούμε στο νέο ωράριο.

Το Redmond είναι ένα προάστιο του Seattle που έγινε βασικά μια δεύτερη ονομασία για τα κεντρικά της microsoft. Είναι ένα μικρό προάστιο 45000 κατοίκων πάνω κάτω, κι αν σκεφτείς ότι στα κεντρικά της Microsoft δουλεύουν 30000 ψυχές (αφού τις έχει αγοράσει ο διάολος Bill) τότε βγάζεις το συμπέρασμα ότι το μισό Redmond δουλεύει στη Microsoft.

Το Microsoft Corporate Campus δε σου δίνει σε καμιά περίπτωση την αίσθηση εταιρίας. Η τεράστια έκταση του (750 στρέμματα) και ο αριθμός των κτιρίων (100 πάνω κάτω) σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι σε ένα τεράστιο πανεπιστήμιο.

Είχαμε 3 μέρες training στα κεντρικά, και κατά τη διάρκεια αυτή γνωρίσαμε, άτομα μέσα στην εταιρία με αρκετά υψηλές θέσεις. Το εκπληκτικό ήταν ότι όλοι όσοι γνωρίσαμε μας ήξεραν. Και δεν εννοώ όλους τους εκπαιδευόμενους που ήρθαν από διάφορες εταιρίες, εννοώ εμάς προσωπικά. To 1o πράγμα που μου είπε ο Senior Product Manager ήταν ότι χάρηκε που όλα πήγαν καλά με τη Βίζα μου, κι ότι τον ενδιαφέρει πάρα πολύ το προϊόν μας. Αυτό βέβαια οφείλεται στην εξαιρετική συνεργασία τους με το αφεντικό μας τόσα χρόνια, καθώς και στην αξία που δίνει το προϊόν μας στο δικό τους.

Για όλους εσάς που μισείτε τη μονοπωλειακή της πολιτική, και τα ακέφαλα κοτόπουλα που θυσιάζουν στο σατανικό βωμό του χρήματος σταματήστε εδώ διότι δεν ξέρω πόσο θα αντέξει η καρδιά σας. Δε θα μπω στη διαδικασία να πλέξω το εγκώμιο της Microsoft, αλλά το περιβάλλον είναι εξαιρετικά ανθρώπινο, κι αυτό που με εξέπληξε θετικά είναι ότι πήγαμε εκεί για εκπαίδευση, αλλά σε πολλά θέματα και παρουσιάσεις, οι επικεφαλείς του τμήματος με το οποίο δουλεύουμε, ρωτούσαν εμάς (τους συνεργάτες) ποια κατεύθυνση θα θέλαμε να ακολουθήσουν για να κάνουν τη δική μας ζωή ευκολότερη, αντί να μας πουν "έτσι θα γίνει live with it".

Μέσα στο χώρο της εταιρίας, συζητήσεις ακούγονται δεξιά και αριστερά από program managers κλπ, που κριτικάρουν κάποιες αποφάσεις που έχουν πάρει, τις συγκρίνουν με παρόμοιες της Google και Apple ανοιχτά, και προσπαθούν να μάθουν από τα λάθη τους καθώς και από τα λάθη και τις επιτυχίες των άλλων. Είχα την εντύπωση ότι θα φοβόσουν να αναφέρεις τα ονόματα άλλης εταιρίας λογισμικού. Κάθε άλλο παρά όμως!

Το περιβάλλον είναι εκπληκτικό. Οι εργαζόμενοι έχουν στη διάθεση τους ψυγεία τοποθετημένα στις κουζίνες κάθε κτιρίου, που προσφέρουν τα πάντα δωρεάν (αναψυκτικά, γάλατα, χυμούς, παγωτά κλπ) καθώς και μπισκότα, δημητριακά και καφέ starbucks εντελώς δωρεάν. Δεν ξέρω αν προσφέρουν και φαγητό καθημερινά σε όλους τους εργαζόμενους, φαντάζομαι αυτό είναι γενικά ακριβό, όμως στο κτίριο που είμασταν μάθαμε ότι φαγητό προσφέρεται καθημερινά δωρεάν από catering (μόνο για τους εργαζόμενους στο κτίριο εκείνο όμως). Οπότε κάθε μέρα υπήρχε επιλογή από almond croissants, pain au chocolat, κρεατικά, vegetarian, σαλάτες και άλλα.

Επίσης επωφελούνται από το Microsoft store, με τιμές κόστους για όλους τους υπαλλήλους. Μπορείς να βρεις όλα τα προϊόντα της εταιρίας σε εξευτελιστικές τιμές (software αλλά και hardware). Μας επέτρεψαν να πάμε και μας έδωσαν ειδική άδεια με όριο 120$ για να αγοράσουμε ότι θέλουμε (έτσι πήρα το εργονομικό wireless πληκτρολόγιο και mouse με 20 λιρίτσες!!! ). Το λογισμικό ήταν ακόμα φτηνότερο. Vista Ultimate με 20 - 30 λίρες (λυπάμαι δεν θυμάμαι ακριβώς), αλλά και το expression blend ( 30 λίρες - λογισμικό που σου επιτρέπει να δημιουργήσεις το δικό σου GUI για WPF εφαρμογές σε .ΝΕΤ 3.5 ) αντί για £453.99 που πουλιέται στην αγορά! Μπορείς να πεις ebay;;;;

Δεν προλάβαμε να δούμε πολύ το Seattle και τη γύρω περιοχή. Τα social events περιλάμβαναν barbeque στο χώρο του campus (εξαιρετικό φαγητό και πάλι!!!!!!!), καθώς και επιδειξη μπιλιάρδου από επαγγελματία στο Bellevue (ένα άλλο προάστιο του Seattle). Οπότε η μοναδική ευκαιρία να δούμε το Seattle ήταν την τελευταία μέρα του ταξιδιού. Πήραμε τη λιμουζίνα λοιπόν από το ξενοδοχείο (ναι ναι λιμουζίνα γιατί παραξενεύεστε), και πήγαμε στην καφεδούπολη της αμερικής.

Στη μέκκα του Starbucks.

Ένα παράξενο φαινόμενο ήταν ότι δεν είδαμε MacDonalds πουθενά. Αντίθετα σε κάθε τετράγωνο υπήρχε ένα καφέ (μην πάει το μυαλό σας σε ποικιλία, Starbucks ή Best Seattle Coffee). Αυτά τα δυο έβλεπες παντού. Βέβαια εκεί άνοιξε το 1ο - 1ο Starbucks οπότε καταλαβαίνετε τη λόξα τους. Δυστυχώς τα ποτηράκια από εκεί ήταν άθλια, οπότε δεν άξιζε να αγοράσεις κάτι, αρκέστηκα στις φωτος.

Βασιλάκη μου...

...σου έρχομαι. Όλα εξελίχτηκαν ομαλά. Πριν από περίπου ένα μηνα μου ανακοίνωσαν ότι θέλουν να στείλουν τους δυο lead-developers της εταιρίας για εκπαίδευση στα κεντρικά της Microsoft στο Redmond. Ο ένας από αυτούς τους δυο είμαι εγώ φυσικά (τι γελάτε ρε;). Βέβαια αυτό είχε και σαν συνέπεια την ανάγκη να πάω να βγάλω βίζα για τις Ηνωμένες Πωλητείες Αμερικής.

Η διαδικασία του να βγάλεις βίζα είναι άκρως εκνευριστική. Το τηλέφωνο που παίρνεις στην πρεσβεία για να κλείσεις ραντεβού χρεώνει 1 λίρα και 20 πένες το λεπτό!!! Σιγά ρε μεγάλε όυτε ροζ τηλέφωνα να κάναμε. Μου είπαν αρχικά ότι δεν έχουν διαθέσιμα ραντεβού μέχρι τον Ιούλιο (το ταξίδι μου είναι στις 16 Ιουνίου). Αμέσως με έπιασε μια μικρή τζι... καλά ας μη λέμε και βλακείες μιας και ζούμε σε εποχές μεγάλου αδερφού!

Ευτυχώς τελικά υπήρξε μια ακύρωση για τις 2 Ιουνίου, έκλεισα το ραντεβού (χρέωνε $131). Αρχιματζίρηδες. Και καλά η βίζα είναι δωρεάν! Η Ελλάδα παραμένει η μόνη χώρα της ΕΕ (από τα αρχικά 12 μέλη) που χρειάζεται ακόμα βίζα για να πάει στις ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ ακούτε ραντεβού και χαίρεστε. Δεν υπάρχουν ραντεβού είναι χειρότερα από ελληνική υπηρεσία εκεί μέσα. Όταν ήρθε το χαρτί με τα δικαιολογητικά που έπρεπε να έχω μαζί μου τρόμαξα! Μόνο αίμα για DNA δε μου ζήτησαν. Μου τόνισαν επίσης ότι πρέπει να προσέχω να μην κοπώ στα δάχτυλα ή να μη βγάλω φουσκάλες γιατί τότε δε θα μπορούν να πάρουν τα αποτυπώματα μου και δε θα προχωρήσουν την άιτησή μου. Λες και είναι κάτι που κάνεις για ευχαρίστηση και πρέπει να το κόψεις λόγω νηστείας. Οπότε περίμενα να δω κάτι το οργανωμένο.

Με το που μπαίνω έπαθα το σοκ. Περίπου 300 – 500 άτομα σε ένα μεγάλο χώρο. Όλα με νουμεράκι, περιμένοντας τη σειρά τους. Και εντάξει αυτό πάει κι έρχεται, είχα περίπου 30 – 40 άτομα μπροστά μου λέω οκ θα ξεμπερδέψουμε σύντομα. Μετά την ψιλιάζομαι τη δουλειά. Η διαδικασία ακολουθεί 3 στάδια. Το 1ο είναι απλά για να παραδώσεις τα έγγραφα. Περίμενα 45 λεπτά για αυτό. Μετά μου λένε καθήστε και θα σας ξαναφωνάξουμε για τη συνέντευξη. Δε σου λένε όμως ότι τα νούμερα για το 2ο στάδιο τα φωνάζουν τυχαία. Δεν πήγαιναν με τη σειρά... από το 1125 στο 1378, σαν καγκουρώ (εγώ είχα το 1263). Μετά από 2 ώρες περίπου, φωνάζουν και το δικό μου.

Προετοιμασμένος πλησιάζω έτοιμος να τους μιλήσω και να τους εξηγήσω γιατί θέλω να πάω Αμερική. Ήταν εκεί μια σαχλή αμερικάνα με φωνή bimbo ξανθειάς, που χωρίς ένα γεια ένα κάτι ρε αδερφέ, αρχίζει: “Computer Systems Architect, what’s that?” Άντε τώρα να της εξήγησεις, αυτή μπορεί να νόμισε ότι σχεδιάζουμε ηλεκτρονικά κτίρια! Η 2η ερώτηση ήταν “What are you doing for Microsoft?”. Έπεσα στον πειρασμό να της πω «το θέμα είναι τι κάνει η Microsoft για μένα» παραφράζοντας το γνωστό “it’s not what your country can do for you, it’s what you can do for your country” του JFK ξέρετε. Τρίτη και τελευταία ερώτηση πόσα λεφτά βγάζω. Σιγά μην κάνω και φορολογική δήλωση. Τι σε νοιάζει πόσα βγάζω, αφού σου λέω ότι ο εργοδότης μου θα τα πληρώσει όλα. Τέλος μου λέει ότι σου εγκρίνω την βίζα και τουριστική και επαγγελματική για 120 μήνες. Της λέω δηλαδή για 10 χρόνια. Όχι μου λέει για 120 μήνες... Μαάαλιστα. 120 παίρνουμε αν πολλαπλάσιάσουμε το IQ σου με το 8.

3ο Στάδιο είναι η ουρά για το κούριερ που πρέπει να πληρώσεις για να σου στείλουν το διαβατήριο. Φεύγοντας μου λέει η τύπισσα, πρέπει να έχετε ένα είδος ταυτότητας για να παραλάβετε το διαβατήριο. Της λέω ότι έχω την ταυτότητα της χώρας μου. Έχει και φωτογραφία επάνω κλπ. Η απάντηση της ήταν εκπληκτική: «Δεν είναι αρκετά καλή, πρέπει να έχετε μια τραπεζική κάρτα καλύτερα».

ΕΛΕΟΣ. Μια ταυτότητα που εκδίδεται από ένα κράτος και είναι αρκετό για όλη την Ευρώπη, δεν κάνει για έναν κούριερ; Αντίθετα με χρεωστική κάρτα με τυπογραφικό λάθος στο όνομα που εκδίδεται από τράπεζα είναι αρκετό;

Μετά αναρωτιέσαι πως γίνεται οι επιθέσεις!

...Salmiakin

Πριν 10 μέρες περίπου, έφυγα για Σουηδία για ένα συνέδριο και ένα σεμινάριο. Ο supervisor μου με ένα τελείως δημοκρατικό τρόπο με έβαλε, να γράψω ένα paper και να παρουσιάσω γιατί θα ήταν καλή κίνηση για το διδακτορικό μου. Δεν είχα πρόβλημα με αυτό, αλλά όταν σου το αναθέτει μια εβδομάδα πριν το συνέδριο καταλαβαίνετε τι δουλειά πέφτει.

Να μην τα πολυλογώ το paper γράφτηκε, και η παρουσίαση έγινε την τελευταία μέρα του συνεδρίου. Τα αρχικά 68 slides κόπηκαν στα 27 για να μπορέσω να την κάνω μέσα σε 20 λεπτά. Το θετικό της υπόθεσης ήταν ότι ήμουν πολύ άνετος κατά τη διάρκεια της παρουσίασης κι το feedback που έλαβα από τους διοργανωτές ήταν εξαιρετικό. Μάλιστα ο ένας μου είπε ότι ήταν η καλύτερη που παρακολούθησε σε αυτό το συνέδριο, κι αυτό σημαίνει πολλά!

Εκεί περάσαμε όμορφα (ειδικά που ήταν όλα πληρωμένα από το πανεπιστήμιο). Είχαμε και ένα φίλο ο οποίος είναι από εκεί και μας έδειξε όλα τα όμορφα μέρη. Έπρεπε να φέρω και αλμυρή γλυκόριζα από εκει που μου την έκαναν παραγγελία (salmiakin). Πως την τρώνε αυτή την αηδία δε μπορώ να καταλάβω.

Μετά την επιστροφή το πήρα λίγο χαλαρά (όχι όσο θα θέλα διότι είχα και τη δουλειά) αλλά τουλάχιστον δε διάβαζα στο σπίτι όσο πριν τη Σουηδία. Είναι δύσκολο να ξαναρχίσω σε εκείνους τους ρυθμούς πάλι αλλά σιγά σιγά πρέπει να πιεστώ και να ξαναρχίσω. Το διδακτορικό πρέπει σιγά σιγά να τελειώσει.

Στη δουλειά τα πράγματα δεν είναι πολυ καλά. Δεν έχει κανένας παράπονο από μένα (πως θα μπορούσαν άλλωστε), αλλά έχω εγώ από αυτούς. Αρκετά μάλιστα. Το περιβάλλον δε μου κάνει πλέον. Γενικά ο φόρτος εργασίας δε μου επιτρέπει να γράφω πολλά άρθρα αλλά ευελπιστώ ότι αυτό θα αλλάξει σε κάποια φάση.

Θα επέλθουν αρκετές αλλαγές σύντομα, οπότε stay tuned.

Η αλήθεια του Πήτερ Παν

Έχω μαζεμένα πράγματα να γράψω... από το μυαλό μου βγαίνουν όμως όλα μαζί άτακτα. Αν και θα προσπαθήσω να τους δώσω μια συνοχή μην τρομάξεις αν δεν καταλάβεις τα πάντα. Οι σκέψεις του καθενός στο κάτω κάτω είναι προϊόν των βιωμάτων του, και πολλές φορές τα βιώματα αυτά δεν έρχονται με τη σειρά. Πολλές φορές σε βομβαρδίζουν με ένα ρυθμό που σε κάνει να τα χάνεις.

Είναι αυτά τα βιώματα που μας κάνουν να παίρνουμε αποφάσεις για τη ζωή μας. Πόσοι όμως μαθαίνουν από τα λάθη τους; Και πόσοι είναι αρκετά σοφοί ώστε να μάθουν από τα λάθη άλλων; Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που δυστυχώς πρέπει να κάνουν αυτοί οι ίδιοι τα λάθη τους για να καταλάβουν το μάθημα τους. Δεν είναι έτσι όμως. Βιώματα δεν είναι μόνο αυτά που περνούμε εμείς οι ίδιοι αλλά και αυτό που ζούμε κι εμείς ως τρίτοι παρατηρητές σε ένα πρόβλημα που περνάει ο διπλανός μας.

Κάθε μέρα παίρνουμε μαθήματα όμως αρνούμαστε να τα προσέξουμε σκεφτόμενοι ότι αυτό που είδαμε να παθαίνει ο διπλανός μας δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί σε εμάς, όπως σκέφτεται ένας έφηβος όταν λέει γιατί να μάθω τα μαθηματικά αφού δε θα τα χρειαστώ ποτε; Έρχεται όμως μια μέρα που αυτός ο έφηβος γίνεται ενήλικας και πρέπει να ξέρει να υπολογίζει φορολογία κλπ κλπ ώστε να μην τον κλέβει το κράτος ο εργοδότης του ή γενικά άλλοι όχι απαραίτητα πιο έξυπνοι, αλλα που πρόσεχαν όταν έπρεπε και τώρα εκμεταλλεύονται καταστάσεις.

Βέβαια πρέπει πάντα να κρατάς το μυαλό σου αρκετά ανοιχτό και να ακούς τις γνώμες και τις συμβουλές των άλλων. Και να τις σκέφτεσαι ΟΛΕΣ καλά πριν αποφασίσεις τι θα ακολουθήσεις. Με ενοχλεί αφάνταστα το γεγονός ότι άνθρωποι είναι περισσότερο διαθέσιμοι να απομονωθούν απο το οικείο τους περιβάλλον όταν αυτό τους πάει κόντρα παρά να ανοίξουν τα στραβά τους και να ακούσουν. Φάσκω όμως και αντιφάσκω εδώ. Γιατί ναι μεν να ακούς και να τους ακούς όλους... αλλά όχι τυφλά και όχι πάντα με το ίδιο βάρος. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αποδείξει πολλάκις τι αξίζουν και είναι κρίμα να τους αγνοείς απλά και μόνο επειδή δε σου αρέσει τι έχουν να σου πουν. Στο τέλος όμως ένας θα πάρει την απόφαση. Θα έχει μάθει όμως από τα βιώματα των άλλων;

Όταν λέω να μην ακούς τυφλά εννοώ να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κάποιος σου λέει αυτά που σου λέει. Γιατί ο φίλος σου θα πει «όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες» και η φίλη σου «όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια;». Που βασίζουν τις απόψεις τους; Εντάξει καποιες και κάποιοι μπορεί να είναι, αλλά τι έζησαν αυτοί για να τους κάνει να έχουν τέτοιες απόψεις; Κακές σχέσεις, κακοί γονείς όλα παίζουν ρόλο... Έτσι λένε οι ψυχολόγοι τουλάχιστον.

Μέχρι εδώ δεν ήξερα τελικά αν θα το ανέβαζα αυτό εδώ.. γιατί δεν ξέρω αν βγήκε κάτι από όλη αυτή τη μαλακία που έγραψα. Ξέρω μόνο ένα πράγμα, από τα δικά μου βιώματα αν θέλετε κρατήστε το κι εσείς. Αναγνωρίστε τι είναι σημαντικό και τι έχει αξία στη ζωή σας, και κρατήστε το με νύχια και με δόντια. Μη μεγαλώσετε ποτέ... Ωριμάστε αλλά μείνετε νέοι!

Προς το γεράκο με το μπαστούνι...

Αγαπητέ γεράκο... ΤΙ ΣΚΑΤΑ; Αντιλαμβάνομαι ότι ενδεχομένως ζεις στο δικό σου φανταστικό κόσμο, ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα το 1712 που ήσουν εσύ παιδί, αλλά ειλικρινά... τι στο διάλο; Γυρνούσα πίσω στο γραφείο όταν σε είδα να τρεκλίζεις στο πεζοδρόμιο. Απείχες τουλάχιστον 15 μέτρα από μένα όταν πέρασα από μπροστά σου και στάθηκα να περιμένω στη διάβαση. Ελπίζω να καταλαβαίνεις κι εσύ την απορία μου, όταν αναρωτιέμαι «Γιατί ο γέρος, άλλαξε την πορεία του, επιτάχυνε και έπεσε πάνω μου ουρλιάζοντας μέσα στο αυτί μου ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! ειρωνικά».

Δηλαδή τι ακριβώς νόμισες; Ότι σε «έκοψα», σου έκοψα την ορμή; Σιγά ρε Κεντέρη! Ποιος νομίζεις ότι είσαι ο γιος του ανέμου; Η οποιαδήποτε σχέση με τον άνεμο που μπορεί να έχεις τώρα είναι αυτός που δημιουργείς όταν τρως baked beans. Αλλά και συγγένεια με τον άνεμο να είχες, το πιο πιθανό είναι να ήσουν προπάππος του πόσο μάλλον γιος του.

Όχι δηλαδή ειλικρινά... πως λειτουργούν τα λίγα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρα σου; Βγαίνεις και πέφτεις πάνω σε τυχαίους περαστικόυς επειδή σου έκοψαν το δρόμο; ... 5 λεπτά πριν τους φτάσεις;;;;;;

Μα ειλικρινά τι πεζός που είσαι

Ποιος διάολος έβαλε το σπαθί στο βράχο...

...Και επιτρέπουν σε όποιον – όποιον να το τραβα; Βασιλιάς Αρθούρος συνέχεια. Είχαμε 2 – 3 ωραίες ήσυχες εβδομάδες μακρυά από τον ενοχλητικό Αρθούρο. Όμως φυσικά δεν έλειπαν τα περίεργα emails. Ο λόγος που τον αναφέρω σε αυτό το blog είναι επείδη δε μου επιτρέπουν να του απαντώ όπως του αξίζει ή όπως θα ήθελα. Ο τυπάκος αποφάσισε να πάει στην Τουρκία για κάποιες δουλειές. Οπότε γράφει ένα ημέλι και μου λέει: «Είμαι στην Τουρκία για δουλειές, μόλις κανονίσω να αποκτήσω ένα τούρκικο τηλέφωνο, θα σας το στείλω να με πάρετε να με ενημερώσετε σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε».

ΣΩΩΩΠΑ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ! Εγώ στην καλύτερη μου, δε θέλω να μιλάω στο τηλέφωνο ούτε να παραγγείλω pizza και θα σε πάρω από μόνος μου στην Τουρκία να σε ενημερώσω κιόλας; Βρε άι σιχτίρι από δω χάμω να στο πω και τούρκικα! Θες αρχηγέ μου να μάθεις που βρισκόμαστε πάρε τηλέφωνο μόνος σου, ποιος νομίζεις ότι είσαι ο Graham Bell; Αν στην τελική βρίσκεις το τηλέφωνο ακριβό, στείλε μηνύματα καπνού, περιστέρια και πτεροδάκτυλο άμα θες. Αλλά αν νομίζεις ότι θα σε πάρω εγώ λες και είσαι ο προϋστάμενος μου είσαι τρομέρα γελασμένος.

Περιττό να σας πω πως επικοινωνία δεν υπήρξε. Προχτές, με παίρνει τηλέφωνο (αυτή η κακιά του συνήθεια να μιλάει με μένα αντί με τον υπεύθυνο που έρχεται σε επικοινωνία με όλους τους πελάτες δεν την καταλαβαίνω). Μου λέει πως πάμε με τις αλλάγες που ζήτησα; Του εξηγώ ευγενικά ότι πρέπει να μιλήσει με έναν άλλο developer διότι δε ανατέθηκαν σε μένα. Και με ρωτά Δηλαδη εσύ σε τι δουλεύεις;

ΡΕ ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗ ΔΕ ΜΑΣ ΧΕΖΕΙΣ; Δουλεύω τον κόσμο ολόκληρο εσύ τι ζόρι τραβάς; Δεν ήξερα ότι θα με παίρνει ο κάθε άσχετος και θα μου ζητά αναφορά για το τι ακριβώς κάνω. Εγώ ρε δε λέω τι κάνω ούτε στο αφεντικό μου και θα το πω σε σένα; Λες και αν σου πω θα καταλάβεις... άντε και σου λέω ότι δουλεύω σε emulator IP πακέτων με incoming traffic με Self-similarity & Long Range Dependence, εσύ θα το κατάλαβεις; Εδώ καλά καλά δεν καταλαβαίνεις όταν σου μιλά κάποιος Αγγλικά και είναι και η μητρική σου γλώσσα και θα καταλάβεις και σε τι δουλεύω που θα σου δώσω και αναφορά; Αντε τράβα να δεις teletubbies να ησυχάσουμε κι εμείς...

... απλά προσπάθησε να τα δεις με υπότιτλους γιατί δε βλέπω να τα πιάνεις αλλιώς!

…Debugging!

Τελικά αν απειλήσεις όλα γίνονται. Με πολύ όμορφο τρόπο διέρευσε στην εταιρία ότι ψάχνω να βρω αλλού δουλειά. Ο προϋστάμενος μου, πρωτοπαλλήκαρο στην προπαγάνδα αυτή, κατάφερε να πιέσει και να με δώσουν προαγωγή... δηλαδή μισή προαγωγή, με μισή αύξηση. (Η υπόλοιπη σε 6 μήνες). Κατά συνέπεια είμαι ακόμα εδώ.

Τον τελευταίο καιρό έχουμε πιέσει τρομερά, να ολοκληρώσουμε το ένα από τα διάφορα projects ώστε να αρχίζει ο αγαπημένος μας αντιπρόσωπος να το προωθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Όμως ο συγκεκρίμενος αντιπρόσωπος μας έχει κάνει τα νεύρα κρόσια, τα αρ....α τσουρέκια, τα νεύρα κάγκελο τελος πάντων το πιάνετε το νόημα. Το όνομα αυτού; Αρθούρος! Ο οποίος την είδε «έχω-τραβήξει-σπαθί-από-το-βράχο-και-κάνω-ότι-γουστάρω», κοινώς έπιασε τον παπά απ'τα γένια για να μην πω τίποτα χειρότερο, και μας δίνει όλη μέρα διαταγές λες και δουλεύουμε για αυτόν.

Μιλάμε για έναν τύπο ο οποίος οδηγεί Mercedes 80000 λιρών αλλά όταν μας παίρνει τηλέφωνο μας ζητά να τον παίρνουμε πίσω τηλέφωνο εμείς για να μην χρεώνεται το κινητό του. Είναι το είδος του ανθρώπου που θα πει ψέματα, θα διαστρεβλώσει κουβέντες και θα πατήσει επί πτωμάτων για να πετύχει αυτό που θέλει, και προπαντώς άσχετα με ότι του λες, θα ακούει αυτό που θέλει ή δε θα ακούει καθόλου μέχρι να γίνει το δικό του.

Για να μην μακρυγορώ, ο Βασιλιάς-Αρθούρος λοιπόν είναι ένας τυπάκος ΤΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΣ που μπορεί να σκοντάψει σε ασύρματο τηλέφωνο. Αδυνατεί να καταλάβει ότι ένας υπολογιστής με οθόνη αφής, ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ. Στέλνει κάτι emails κάθε μέρα λέγοντας: «Πάρε με τηλέφωνο τώρα!»... για στάκα ρε Φιντέλ Κάστρο! Πως την έχεις δει; Δε δουλεύω για σένα. Θα σε εξυπηρετήσω όσο καλύτερα μπορώ αλλά μέχρι εκεί. Για ξεκαβάλα λίγο.

Το τελεύταιο email του το απόλαυσα πάντως. Σε κάθε email του προσθέτει σαν παραλήπτες, εμένα, τον προϋστάμενο μου, τον Γενικό διευθυντή, τον Τεχνικό Διευθυντή και τον Product Manager. Μετά από μια σειρά τέτοιων emails λοιπόν, στέλνει χτες ένα γκρινιάζοντας ότι η εφαρμογή δείχνει μόνο 9 από τα 10 βίντεο που δημιούργησε... και το έστειλε και πάλι σε όλους.

Με χαρά λοιπόν του απάντησα: Δείχνει 9 από τα 10 διότι μόνο 9 δημιούργησες, όχι 10.

Ήθελα να προσθέσω Είσαι τόσο στόκος που θα προσπαθούσες να βάλεις και τα Μ&Μs ακόμα σε αλφαβητική σειρά αλλά δε νομίζω να το έπιανε!

Ανταγωνισμός!

Και πολύ κράτησε! Δεν ξέρω πως να αντιδράσω με τις νέες εξελίξεις. Λόγω φόρτου εργασίας, η εταιρία θα προσλάβει 2 ακόμα προγραμματιστές για να αναλάβουν ένα νέο project. Όλα καλά ως εδώ. Το πρόβλημα είναι ότι κι οι δυο που θα προσληφθούν, θα έχουν περισσότερη εμπειρία από μένα, σε όλα όσα συνήθως αναθέτονται σε μένα. Οπότε αρχίσεις να νιώθεις την καρέκλα σου να τρίζει εκεί που την έβλεπες να βγάζει ρίζες. Και αναρωτιέσαι τι γίνεται τώρα;

Πάντα έλεγα ότι το καλύτερο ξεκίνημα το κάνεις από μικρή εταιρία, διότι θα ανέβεις πολύ γρήγορα. Εκεί λοιπόν που αρχίζεις και αποκτάς μια κάποια ειδικότητα στην εταιρία, σου έρχονται 2 άλλοι, με μεγαλύτερους μισθούς και περισσότερη εμπειρία να αναλάβουν ένα project που ενδεχομένως θα φέρει περισσότερα λεφτά στην εταιρία από το δικό σου, αλλά και ενδεχομένως θα κάνουν καλύτερη δουλειά από σένα.

Κι αρχίζω να αναρωτιέμαι που κολλάω εγω; Αν θεωρητικά, μπορούν να κάνουν ό,τι εγώ και ίσως καλύτερα... έγω τι ρόλο παίζω στην εταιρία και πόση ανέλιξη μπορώ να ελπίζω; Είναι για αυτό το λόγο που οι προγραμματιστές έχουν γίνει οι μισθοφόροι του μέλλοντος. Σε προσλαμβάνουν τελειώνεις μια δουλειά και μετά φεύγεις στον επόμενο πλειοδότη για να κάνεις κάτι άλλο. Ειλικρινά, αρχίζω να σκέφτομαι την επόμενη μου κίνηση. Έχοντας εναν senior προϋστάμενο, και άλλους δυο να έρχονται και στην ουσία να μπαίνουν πάνω από σένα, δε βλέπω πως θα μπορούσα να πάρω κάποια ανώτερη θέση αν αυτή ανοίξει.

Δε λέω ότι κινδυνεύει η θέση μου... λόγω πρότερης καλής διαγωγής ίσα ίσα το αντίθετο θα έλεγα. Αλλά δε βλέπω και ανέλιξη γρήγορα από εδώ και στο εξής, κι αυτό είναι που με στενοχωρεί. Δε με φοβίζει ο ανταγωνισμός ιδιαίτερα, το βλέπω και σαν ευκαιρία να μάθω καλύτερα τους τομείς που διάλεξα να δουλεψω από κάποιους που ξέρουν καλύτερα από μενα. «Η τέχνη κλέβεται» μας έλεγε κάποτε ένας δάσκαλος, κι έχει δίκιο. Ίσως είναι και ευκαιρία να μάθουμε μερικά νέα κόλπα, ίσως και να αποδειχτεί πως δεν ξέρουν και πάααρα πολλά παραπάνω, οπότε να μου δώσουν το πάτημα να ζητήσω περισσότερα στο μέλλον.

Δεν ξέρω πως ο καθένας σας εκεί έξω θα αντιδρούσε ή αντιδρά σε τέτοιες καταστάσεις, όμως στην περίπτωση που πραγματικά, νιώσω ότι δεν έχω τίποτα παραπάνω να κερδίσω από αυτό το περιβάλλον ή από τους συνεργάτες μου, ή ακόμα αν αντιληφθώ ότι η δουλειά που μου δίνεται δεν έχει το κύρος που είχε κάποτε, με βλέπω να παίρνω τα κουβαδάκια μου και να πηγαίνω σε άλλη παραλία.

Καλημέρα!

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και τα σχετικά... σωστά; Ξύπνησα από τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν στο μπαλκόνι. Πήρα ομπρέλλα και έφυγα για δουλειά. 5 λεπτά πριν ξεκινήσει το τρένο ήμουν εκεί και μπροστά μου βλέπω μια λαοθάλασσα να περιμένει μπροστά σε μια οθόνη σαν τα ζόμπι από το Dawn of the Dead (ή μήπως Shaun of the Dead) και να περιμένουν να εμφανιστεί στην οθόνη ο μαγικός αριθμός της πλατφόρμας από όπου φεύγει το τρένο. Γαμώτο, ένα από τα ζόμπι είναι γνωστό, ταξιδεύουμε μαζί κάθε μέρα. Όπως καταλαβαίνετε το τρένο μου δεν ήρθε.

Σαν άλλος επιζών από το 28 εβδομάδες αργότερα λοιπόν πάω να βρω τρόπο να φτάσω στη δουλειά μου που είναι στο Harrogate περίπου 25 λεπτά με το τρένο. Οι αρχές που σε προστατεύουν από το να γίνεις κι εσύ ζόμπι, μας είπαν να πάρουμε τρένο για York και να πάμε από εκεί στο προορισμό μας. Πριν υποθέσετε ότι το York είναι κάπου ανάμεσα στο προορισμό και την αφετηρία μου κάνετε λάθος. Είναι αντιδιαμετρικά σχεδόν. Αφού λοιπόν κάναμε τον κύκλο και σταματούσαμε σε κάθε σταθμό στη διαδρομή για 5 – 10 λεπτά για άλλα αργοπορημένα τρένα φτάσαμε δυο σταθμούς πριν το Harrogate.

Όπου μας λένε κατεβείτε, έπεσε δέντρο στις ράγες.
Οπότε και πήραμε λεοφορείο για το υπόλοιπο της διαδρομής. Η βροχή δεν είναι ιδιαίτερα δυνατή. Απλά συνεχής τις τελευταίες 2 μέρες.

Το συμπέρασμα είναι πως έτσι και ξανακούσω κανένα να λέει ατάκες του στυλ: «Αυτά δε γίνονται στο εξωτερικό, και μόνο η Ελλάδα καταρρέει σε πλυμμήρες... και ότι στην Ευρώπη αν γίνει κάτι τέτοιο σε παίρνουν με λιμουζίνα στη δουλειά σου για αποζημίωση» θα έρθω να τον δείρω... ειλικρινά!

Microsoft Gold Partner

Vista!

Η εταιρία μου ήταν Microsoft Partner ήδη όταν με προσέλαβαν. Κάποιος βέβαια αποφάσισε ότι θα φέρει πολλά έσοδα στην εταιρία αν γίνουμε Gold Partner. Για να γίνει η εταιρία Gold Partner έπρεπε να μαζέψουμε κάποιους πόντους. Όποτε κάποιος στο IT Department (αν τον πιάσω θα τον σκίσω τον μπινέ) είπε «Αα να κάνουμε την εφαρμογή που δουλεύει ο Compilerakos vista certified να πάρουμε τους πόντους που χρειαζόμαστε!». Απλό πράγμα είπε είναι. Ε Άι σιχτίρ.

Για να γίνει μια εφαρμογή Vista Certified, απαιτείται να περάσει απο 32 test cases για x86 συστήματα κι άλλα τόσα για x64 συστήματα. Κάθε test case απαιτεί με τη σειρά του μέρες εργασίας και προγραμματισμού να αλλάξεις την εφαρμογή ώστε να τα περάσει. Τα μην-τα-χαρακτηρίσω vista έχουν βασικές διαφορές στον τρόπο που πρέπει να κατασκευάζονται τα προγράμματα και που εγκαθίστανται και να σας πω κάτι είναι για τον !@&#^%!.

Όπου και να κοιτάξεις στα διάφορα φόρουμ, θα δεις ότι χρειάζονται περίπου 2 μέρες ανά test case για να σιγουρευτείς ότι όλα είναι εντάξει. Έ φυσικά εμένα μου είπαν «έχεις 15...». Έλα όμως που επειδή έφευγα Νορβηγία οι μέρες μου έγιναν 10. Γαμάτα ε;

Με τα πολλά το στείλαμε, δούλεψα ταχύτατα σε αυτό το θέμα, κι έφτασα να δίνω διαταγές και στους προυσταμένους μου, οι οποίοι με έβλεπαν και απλά εκτελούσαν. Ακόμα κι ο ιδιοκτήτης της εταιρίας μου είπε «εκείνες τις μέρες σε έβλεπα κι άλλαζα δρόμο», ο οποίος μάλλον έδωσε εντολή να εκτελείται ό,τι πω ώστε να πετύχουμε το σκοπό μας.

Σήμερα ήρθαν τα αποτελέσματα. Επίσημα η εφαρμογή μας είναι η 343^η στον κόσμο, που είναι Vista Certified. Ναι δεν αξίζουν μία τα vista αλλά στην εταιρία θα φέρει έσοδα. Ήδη το marketing department τρίβει τα χέρια του με το νέο όπλο που πήραν. Ο ιδιοκτήτης και γεν. Διευθυντής δεν το ξέρει ακόμα. Ελπίζω όταν το μάθει να μην προσέξει ότι ένα από τα χαρτιά του που πρέπει να υπογράψει λέει να μου δώσει αύξηση και εταιρικό αυτοκίνητο.

Can you say subliminal message???

Conference in Norway!

Δε σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να πας σε συνέδριο στη Νορβηγία με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Πήρα λοιπόν μια εβδομάδα άδεια από τη δουλειά μου, και έκλεισα το ταξιδάκι μου. Έφτασα στο αεροδρόμιο Κυριακή, και περίμενα τον supervisor μου να σκάσει μύτη για να κάνουμε check in μαζί. Κλασσικός Ελληνάρας, ο supervisor σκάει μύτη με ένα μπλουζάκι «300» με όλα τα άιματα και λοιπά του logo.

Η πτήση είχε την ταλαιπωρία της, διότι, τη μια ξέχασε ο προφέσορας τη μπανάνα με τα λεφτά διαβατήρια κλπ κάπου και έτρεχε όλο το αεροπλάνο να τα βρει. Απορίας άξιον! Πως ανέβηκε στο αεροπλάνο εφόσον το διαβατήριο ήταν στη μπανάνα; Γενικά τα πράγματα στο Όσλο ήταν ολίγον τι ανοργάνοτα. Τίποτα απολύτως δε σε εμποδίζει να βγεις στη νορβηγία, χωρίς να δείξεις το διαβατήριο σου. Πριν πείτε, ότι το βλέπουν στην χώρα από όπου ξεκινάς, θα σας πω το εξής: «κι αν το όσλο είναι απλά ενδιάμεσος σταθμός και δεν έχεις βίζα για εκεί;» Πράγματι στο Όσλο γίνεται της κακομοίρας. Εφόσον είναι εκτός ΕΕ πρέπει να πάρεις τη βαλίτσα σου άσχετα αν ταξιδεύεις για αλλού μετά για να περάσεις από τελωνείο. Και εκεί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί το κουμπάρο. Σε κάθε γραμμή βγαίνουν οι βαλίτσες από 4 πτήσεις όλες ανακαταμένες, και μπορεί να κάνεις και 40 λεπτά μέχρι να έρθει η βαλίτσα σου. Τι γίνεται όμως, όταν το transit σου είναι 45 λεπτά, και στο όνομα σου έχει χρεωθεί και η βαλίτσα του προφέσσορα από μαλακία του υπάλληλου, και ο προφέσσορας που είναι σε άλλη πτήση βασίζεται σε σένα να πάρεις και τη δική του βαλίτσα να περάσεις και από τα δυο τελωνεία να κάνεις ξανά check in για να μην χάσεις την πτήση μέσα στα 5 λεπτά που σου απομένουν;

Η απάντηση είναι τίποτα! Χάνουμε την πτήση, με προλαβαίνει εν τω μεταξύ κι ο προφέσσορας, πάω εγώ να κανονίσω να πετάξω με μια άλλη αφού βρήκα τη βαλίτσα μου, κι ο προφέσσορας ψάχνει με αγωνία να βρει τη βαλίτσα του με ένα απόκκομα που έγραφε το όνομα μου επάνω. ΧΑΜΟΣ. Τελικά τη βρήκαμε τη δική του, εκείνη ξεκίνησε για το Trondheim (ο τελικός μας προορισμός) πριν από εμάς με την πτήση που έχασα για να περιμένω τη δική μου βαλίτσα. Και καλά εντάξει, η δική μου βγήκε, έλα που όμως στο σύστημα κι η άλλη δική μου ήταν. Γιατί τέτοιες διακρίσεις ρε φίλε;

Τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ φτάσαμε στο Trondheim. Το ξενοδοχείο ήταν αρκετά καλο (4 αστέρων) και όταν έμπαινες έβλεπες στην τηλεοράση: «Καλώς ορίσατε Compiler» Σε άπταιστα νορβηγικά! Τι σου είναι η τεχνολογία. Οι τρεις μέρες που ακολούθησαν ήταν του συνεδρίου.

Δεν έλεγε πολλά το συνέδριο. Τα papers που παρουσιάστικαν δεν είχαν καμιά απολύτως σχέση με τη δική μου έρευνα, αλλά πήγα απλά για τις δημόσιες σχέσεις. Έχοντας παρευρεθεί σε πολλά τέτοια συνέδρια, είναι ωραίο να βρίσκεις ξανά ανθρώπους που θαυμάζεις διότι έχεις διαβάσει καμιά 200αριά papers τους και να μιλήσεις μαζί τους στα ίσια για να ξεκαθαρίσεις απορίες, να κάνεις συνεργασίες κλπ. Έτσι κι έγινε, επίσης βρήκα και έναν σουηδό professor με 2 phd και εγώ δεν ξέρω πόσες δημοσιεύσεις. Είμαστε φίλοι με το γιο του, και ήταν πολύ φιλικός μαζί μου. Πέρυσι ο άνθρωπος αυτός με εμπιστεύτικε με το χειρόγραφο βιβλίο του, για να μπορέσω να ξεκολλήσω από ένα αδιέξοδο που είχα στην έρευνα μου. Απίστευτος τύπος και με πολύ πλάκα.

Υπήρχαν όμως και τα κακώς κείμενα. Ο ένας ήταν ένας Γερμανός καραγκιόζης που δεν έχανε ευκαιρία, να φέρει σε δύσκολη θέση τους ομιλητές. Σε κάθε ερώτηση που έκανε κάποιος, κουνούσε το κεφάλι του καταφατικά λες και είχε καταλάβει τίποτα, ή λες και είχε σκεφτεί την ίδια ερώτηση με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που σε έκανε να μην ξέρεις αν θέλεις να του σπάσεις τα μούτρα, ή να του ρωτάς 100 ερωτήσεις για να πάρει το μάθημα του όταν έρθει η σειρά του να μιλήσει. Ο supervisor μου με διαβεβαίωσε ότι όλοι στο συνέδριο τον ξέρουν, και ξέρουν τι μαλάκας είναι.

Ο άλλος ήταν ένας τύπος που δούλευε για τη Google. Καλά τι ΨΩΝΑΡΑ! Σώπα ρε φίλε ποιος είσαι; Λοιπόν ο τύπος πράγματι, έχει δουλέψει σε καινοτόμες ιδέες από το 1984 και έχει φέρει πολλές επαναστάσεις στο χώρο του διαδικτύου. Είναι κεφάλι δε λέω. Όμως για ένα λεπτό ρε φίλε, σε μένα που είμαι ακόμα μικρός και διδακτορικό δεν έχω πάρει ακόμα, παίξε το genius. Όμως απέναντι σου δεν είχες φοιτητές, αλλά και καθηγητές που διδάσκουν 30 χρόνια και. Ποιος είσαι εσύ που θα τους πει, τι είναι καινοτομία στο ίντερνετ και ότι [quote]"If you disagree with me, then that is your problem"[end quote]. Ξεκαβάλα και λίγο φίλε γιατί δε θα ξαναδείς συνέδριο ούτε του Αγ. Π…ου ανήμερα!

Ο τρίτος ήταν ένας δικός μας, Έλληνας. Φοιτητής αυτός, τον έστειλαν για το συνέδριο. Καλό παιδί και φιλικό, αλλά ΤΜΙ. Too Much Information. Τι με νοιάζει εμένα ρε φίλε να μάθω μέσα στη μια μέρα που σε γνώρισα, αν έχεις κάνει εγχείρηση για αιμορροϊδες, αν έχασες 20 κιλά πριν από 3 χρόνια κι αν σε έπιασε διάρρεια εξαιτίας του κρύου; ΕΛΕΟΣ, ο τύπος με πετυχαίνει το απόγευμα στο ξενοδοχείο και το 1^ο πράγμα που λέει είναι αυτό: «Φίλε πρέπει να βιαστώ γιατι με έπιασε κώψιμο». Εμ, κι εγώ γιατί πρέπει να το ξέρω δηλαδή; Πες κάτι άλλο ρε, έχω ένα τηλεφώνημα, έχω δουλειά, έχω να πάω να απλώσω τραχανά στην τελική.

Τέλος πάντων τι να πεις, το Trondheim είναι μια πάρα πολύ όμορφη πόλη αλλά σχετικά βαρετή. Τη βλέπεις όλη σε μια μέρα και μετά δε θες να βγεις από το δωμάτιο σου. Ούτε από τις νορβηγίδες μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστικα. Τίποτα το σπουδαίο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ο τάρανδος που έφαγα στο επίσημο δείπνο. Ευτύχως δεν έλαμπε κανένα κόκκινο κομμάτι οπότε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι δεν έφαγα το Rudolph.

In any case ήταν ένα γαμάτο ταξίδι, το οποίο κόστισε συνολικά 900 λίρες Αγγλίας, τις οποίες περιμένω σε 2 εβδομάδες από το πανεπιστήμιο… Nice doing business with you!

Γκάλοπ!

Σχεδόν καθημερινά διαβάζω τις ειδήσεις στο www.in.gr για να ενημερώνομαι για τα τεκτενόμενα της Ελλάδας. Όταν ζεις σε μια ξένη χώρα διαβάζεις σχεδόν τα πάντα για τη χώρα σου ακόμα κι αν δε σε αφορούν. Είναι λοιπόν κάτι που έχω παρατηρήσει εδώ και καιρό αλλά έλεος δεν αντέχω άλλο να μη βγάλω χολή.

Αναφέρομαι στις ψηφοφορίες που έχει το site για διάφορα θέματα, με 3 – 5 επιλογές. Ενδιαφέρον να ξέρεις τι σκέφτονται οι υπόλοιποι που διαβάζουν τα νέα καθημερινά. Όμως παλληκάρια σόρρυ κιόλας, αλλά την τελευταία επιλογή τι σκατά τη θέλετε; «Δεν γνωρίζω δεν απαντώ». Αλλά άντε εσείς τη βάλατε, οι άλλοι οι «έξυπνοι»;

Ρε αρχηγέ μου, δεν είναι υποχρεωτικό τo γκάλοπ. Δεν θες να απαντήσεις, ΜΗΝ απαντάς. Δηλαδή να μπεις στη διαδικασία να ψηφίσεις, για να πεις τι; Οτι δεν απαντάς; Ε και χέστικε η Φατμέ στο γενί τζαμί αν δεν απαντάς εσύ. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει. Δε σας έβαλαν και το μαχαίρι στο κόκκαλο. Να πω ότι η ερώτηση είναι μέρος άλλων ερωτήσεων και δε θέλεις να απαντήσεις στην συγκεκριμένη να πω οκ, αλλά είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ!!!!

Δηλαδή σας φαντάζομαι, μπροστά στην οθόνη... ω τι ωραία ένα γκάλοπ. Χμμ «Βλέπετε βίντεο στον ίντερνετ;». Ναι, πολύ, λίγο, πολύ λίγο, καθόλου, δεν απαντώ. Ωραία θα μπω και θα τους πω ότι δεν απαντώ. Διότι μέρος της στατιστικής έρευνας είναι και να διαπιστώσει ό άλλος, ποιος είναι αρκετά μυστικοπαθής ώστε να φανερώσει ότι έχει μυστικό.

Διότι κάπως έτσι είναι... «νια νια νια, έχω απάντηση για την ερώτησή σας αλλά δε σας λέω, ζήλεια ψώρα».

Waste of fu..ing bandwidth!!

Τρόμος!

Πριν πάει το μυαλό σας σε πλανητάρχες, μέση ανατολή κλπ. σταματήστε! Ο τρόμος που αναφέρομαι είναι εσωτερικός και να πω την αλήθεια αυτή τη στιγμή που γράφω το post με έχει κυριεύσει.

Ήρθα σε αυτήν την εταιρία πριν από 7 μήνες περίπου. Μικρή εταιρία, γρήγορη ανέλιξη σκέφτηκα. Στην περίπτωση που η εταιρία εξελιχθεί θα ανέβω γρήγορα σωστα; Ε λοιπόν ναι βγήκα αληθινός... κι εδώ είναι το πρόβλημα.

Αυτή τη στιγμή η εταιρία θα εξαπλωθεί. Το νέο project είναι project εκατομμυρίων λιρών, και νέο προσωπικό είναι αναγκαίο για να ολοκληρωθεί εγκαίρως. Ο διευθυντής (και ιδιοκτήτης της εταιρίας) μόλις ήρθε στο γραφείο μου και εμμέσως πλην σαφώς μου είπε: «είναι τέλειος ο συγχρονισμός σου με την εταιρία, διότι έχουμε τεράστιες ευκαιρίες τώρα. Για αυτό διάλεξε ποια κατεύθυνση θέλεις να ακολουθήσεις».

Δεν ξέρω τι σας λέει αυτό εσάς, αλλά εμένα μου λέει πολλά. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν το έργο είναι τόσο μεγάλο που δεν εμπιστεύεσαι τις δυνάμεις σου να το αναλάβεις; Φυσικά ποτέ δεν είσαι χαζός να πεις όχι. Πέφτεις στα βαθειά και ελπίζεις να μη σου σκάσουν τα μπρατσάκια. Έτσι νιώθω κι εγώ τώρα.

Αντίθετα με το τι εικόνα περνάει το βιογραφικό μου σημείωμα, αυτή τη στιγμή νιώθω δέος στο τι έχω να αναλάβω και τι περιμένουν τα αφεντικά από μένα.

Γενικά είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο, και ψώνιο μερικές φορές (ναι ρε μερικές έχεις αντίρρηση;) αλλά φοβάμαι τώρα. Φοβάμαι τέτοιου είδους αλλαγές.

Σας έχει τύχει ποτέ να αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας; Να νομίζετε ότι είστε ηθοποιοί; Έτσι νιώθω να πω την αλήθεια μου. Νιώθω μερικές φορές ότι υποκρίνομαι ότι ξέρω τι μου γίνεται στη δουλειά μου, κι ότι ακόμα κι αν προς το παρόν μου έχει δωθεί όσκαρ ερμηνείας, κάποτε θα πάρω το χρυσό βατόμουρο και τότε άντε να βρεις παράσταση να παίξεις! Κι ένας ηθοποιός αν δεν είναι πραγματικά καλός, θα αρχίσει να περνάει η μπογιά του, και να φέρουν τα νέα φυντάνια που έχουν και την κατάλληλη προφορά για το ρόλο.

Έχετε δει ποτέ το pretender; Ένας τύπος ιδιοφυία που μπορούσε να υποκριθεί ότι είναι οτιδήποτε! Πιλότος, γιατρός, δικηγόρος... προγραμματιστής!

Πώς ξέρεις αν υποκρίνεσαι... ή είσαι πραγματικά αυτό που είσαι; Μήπως τελικά αυτό είναι που προσφέρει η εμπειρία;

Do you know who you're talking to ... ρε;

Από την ημέρα που γύρισα από Ελλάδα περίμενα αυτή τη ρημάδα την αύξηση. Θα μου πείτε, κάτσε ρε τσαχπίνη έπιασες δουλειά τον Οκτώβρη και θες και αύξηση; Δε θα διαφωνούσα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύουν τα εξής:

Για τρεις μήνες περνάς από περίοδο αναστολής, και κατά αυτήν την περίοδο ο εργοδότης πληρώνει ένα κάτι-τις παραπάνω στο γραφείο εργασίας που σε προώθησε. Όποτε το συνήθες είναι να σου δίνει εσένα κάτι παραπάνω όταν γίνεσαι μόνιμος, συν το γεγονός ότι τώρα αντί μιας εβδομάδας προειδοποίηση (είτε από την πλευρά μου αν αποφασίσω να φύγω είτε από την μεριά τους αν αποφασίσουν να πάρω τα βουνά και τα λαγκάδια να δω αν έρχονται) γίνεται ένας μήνας.

Γυρνώ λοιπόν 8 Ιανουαρίου και μια εβδομάδα αργότερα περιμένω το review μου. Έλα όμως που δε γινόταν.
... Περνάει ο καιρός, τα λουλουδάκια αρχίζουν να ανθίζουν (κάπου αλλού όμως γιατί εδώ ακόμα και σήμερα χιονίζει) και τελικά σαν θαύμα, το 1ο στάδιο του review γίνεται την Παρασκευή. Είναι δύο τα στάδια, το 1ο με τον προϋστάμενο, και το 2ο με το γενικό διευθυντή και ιδιοκτήτη της εταιρίας όπου θα αποφασιστεί το χρηματικό με βάση τα σχόλια από τον προϋστάμενο. Όλα πήγαν τέλεια. Μου αναγνώρισε ότι κάνω τη δουλειά τριών προγραμματιστών μαζί (πω ρε παιδί μου, μην πούμε καμιά μαλακία αμέσως να σχολιάσετε), κι ότι είναι πολύ ευχαριστημένος αν και θα ήθελε να βελτιωθώ σε 2 - 3 σημεία... no argument there.

Τη χθεσινή μέρα την περίμενα πως και πως. Δυστυχώς όμως δεν ήλπιζα σε πολλά. Φρόντισαν οι δύο συνεργάτες μου να με προετοιμάσουν. "Μην περιμένεις πολλά... Ακόμα δεν ήρθαν πολλά έσοδα στην εταιρία... παραπάνω από Χ το μήνα αποκλείεται". Το Χ σημαίνει ψίχουλα εν ολίγοις (για τα δεδομένα της Αγγλίας, γιατί για την Ελλάδα πάλι πολλά είναι ), ούτε καν τα μισά μου μεταφορικά έξοδα δεν καλύπτουν. Αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ ήταν ότι δεν έγινε καν συνάντηση να παζαρέψω. Ήρθε η λογίστρια κουνάμενη σινάμενη και μου λέει ορίστε το γράμμα σου για την αναθεώρηση του μισθού σου. Το ανοίγω και ναι... Χ.

Ε ρε μην είδατε τον Compiler και δεν τον φοβηθήκατε. Τα παίρνω στο κρανίο σαν άλλος ghost rider. Λέω μέσα μου δε μπορεί έτσι στα μουλωχτά ρε; Σήμερα με σκατά ψυχολογία επέστρεψα στη δουλειά. Κατά το μεσημεράκι στέλνω το ημέλι στον διευθυντή:

"Dude,

This office isn't big enough for the both of us. You have 'till sundown to vanish from my sight, before I come up like a bull in a glass shop and make everything pussy - hat".

Εντάξει δεν του τα είπα ακριβώς έτσι αλλά το πιάνετε νομίζω. Με τα πολλά πήγα και τον βρήκα μιλήσαμε και του έδωσα να καταλάβει ότι δε μπορεί να με πιάνει κορόιδο εμένα... You know who I am, re?

Το παράξενο ήταν ότι δεν έκανε παζάρι καθόλου. Όχι μόνο μου έδωσε 2*Χ τελικά αλλά και τα αναδρομικά (σαν να πήρα την αύξηση τον Ιανουάριο). Τέλος καλό όλα καλά... Δυστυχώς δεν πήραμε αυτοκίνητο, αλλά την επόμενη φορά αυτό.

Εντάξει δεν του τα είπα ακριβώς

Gender-Confused!

Όσο δούλευα στην αγαπημένη μου εταιρία φυσικού αερίου εδώ στο νησί, πήρα ένα τηλεφώνημα από ένα πελάτη, του οποίου το πρόβλημα το αναλάμβανε ένα άλλο τμήμα. Ευγενικά λοιπόν ενημερώνω τον πελάτη ότι πρέπει να τον μεταφέρω και τον βάζω on hold. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο και μου απαντά ο συνάδελφος με κάπως βαριά φωνή:

- Γεια (του λέω) είμαι από το τάδε τμήμα και έχω έναν πελάτη για το δείνα πρόβλημα.
- Δεν έχει κανένα πρόβλημα (απαντάει) πέρασε τον, πες του ότι το όνομα μου είναι ... Αμάντα!
- ....
- Είσαι ακόμα εκεί; (με ρωτάει)
- Αμάντα;
- Ναι (μου λέει)

Αργότερα τον γνώρισα. Ένας τύπος 1,85 μ. με γυαλιά με μια ωραία φουστίτσα, τακουνάκια, ζακετούλα και μια καταπληκτική γυναικεία κόμμωση. Έμαθα επίσης ότι είναι και παντρεμένος με δυο παιδάκια...

Ο λόγος που θυμήθηκα αυτό το περιστατικό είναι μια σκατόγρια που βλέπω κάθε μέρα όταν πάω δουλειά και μου χαλάει τη διάθεση. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που την/τον βλέπω μου έρχεται να πάω να της/του σπάσω τα μούτρα. Έχει ένα μόνιμο σιχαμένο χαμόγελο ζωγραφισμένο στη μούρη της σαν το Joker που έκανε Bottox, Lifting και εγχείρηση αλλαγής φύλου μαζί.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ρατσιστή, σεξιστή ή ότι άλλο λέγεται (κι όσοι με λένε κακό να τους καεί το mac τους), αλλά είναι κάποια πράγματα που μου χαλούν την αισθητική.

Ε Λ Ε Ο Σ ρε παιδιά!

Compiler goes to the movies!

Μετά από την παρότρυνση του μιση... αγαπητού dtsomp είναι καθήκον μου να γράψω τις 7 αγαπημένες μου ταινίες, ευχόμενος, την επόμενη φορά που κάποιος θα έχει την φαεινή ιδέα να μάθει στοιχεία από άλλους bloggers να μην ανεβάσει κι άλλο τον αριθμό (5 στοιχεία για τον εαυτό μας, 7 ταινίες... 25 βιβλία και πάει λέγοντας).

Οπότε, οι 7 αγαπημένες ταινίες μου είναι:

Lord of the rings: Μιλάμε για τη μεγαλύτερη ταινία όλων των εποχών. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τίποτα δεν μπορεί να την περιγράψει σωστά... έπος!

Pitch Black: Μια low-budget sci-fi ταινία με τον Vin Diesel. Ποιος λογικός άνθρωπος θα την έβαζε σαν αγαπημένη του; Κι όμως, την είδα την ταινία χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο Vin Diesel και χωρίς να ξέρω την υπόθεση. Μου άρεσε η ιδέα του πρωταγωνιστή να είναι στην ουσία κακός και να μένει κακός ως το τέλος. Γαμάτη ιδέα με την έκλειψη επίσης. Τι να πω; Μου άρεσε.

Equilibrium: Αν μια ταινία είπε όσα είχε να πει το matrix με πολύ καλύτερο τρόπο αυτή ήταν το equilibrium. Ο Christian Bale είναι άπαιχτος εδώ. Απίστευτες σκηνές δράσης που δεν κουράζουν, κι ο παραλληλισμός με φασισμό και ναζισμό είναι εμφανής σε όλην την ταινία.

Dark City: Σκοτεινή ταινία που όπως και παραπάνω έχει μερικά στοιχεία που το matrix έκλεψε. Πολύ καλό σενάριο αξίζει πιστέψτε με.

Sin City: Τι να πεις για αυτήν την ταινία; Η έβδομη και ενάτη τέχνη ενωμένες. Μιας και είμαι λάτρης και των δυο της δίνω άγιστα τγία.

Crouching Tiger, Hidden Dragon: Η πρώτη ταινία που έφερε τον κινέζικο κινηματογράφο, στο προσκήνιο. Απίστευτες χορογραφίες πολεμικών τεχνών, με καταπληκτικούς ηθοποιούς. Μετά ακολούθησαν πολλές ταινίες παρόμοιες, ανάμεσά τους οι “House of Flying daggers”, “Hero”, “Fearless” κλπ.

Indiana Jones: Δεν χρειάζονται σχόλια νομίζω.

Με τη σειρά μου θα παροτρύνω όσους ξέρω.

Redpill
Astroholic
Chemist
Zouzounia (Μετράνε για 2)
Ka8y
Nenya

Νέα από το νησί.

Με αφορμή την επιλογή του Σαρμπέλ και το τραγούδι "Γεια σου μαρία, γεια και σε σένα, δεν είσαι η Μαντόνα, με πολύ αγάπη" σας γράφω αυτό που έγραφε η εφημερίδα Metro σήμερα για τη Eurovision. Λέει λοιπόν ότι ο τραγουδιστής Brian Harvey που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του, θέλει να εκπροσωπήσει την Αγγλία στο διαγωνισμό. Και συνεχίζει το άρθρο λέγοντας: " Ο τραγουδιστής που ανάρρωσε απο τα τραύματά του που απέκτησε όταν τον πάτησαν οι ρόδες του αυτοκινήτου του, καθώς αυτός οδηγούσε... "... Για κάτσε ρε Batman.

ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΑΥΤΟ; Τι να πω; Αυτός ο λαός είναι τελείως άχρηστος. Ούτε τρακάρισμα δεν ξέρουν να κάνουν!

Πάρε τον... Tag!

Ε ναι λοιπόν ήρθε κι η σειρά μου. Εφόσον η αγαπητή συνάδελφος Ka8y με tagάρε, πρέπει κι εγώ να φανερώσω στο κοινό μου (το λιγοστό αυτό κοινό) 5 πράγματα για μένα! Δεν ξέρω αν μου έχουν ξαναζητήσει κάτι πιο δύσκολο! Αυτές ήδη τις τρεις φράσεις τις έχω σβήσει και ξαναγράψει τρεις φορές!

1. Αυτό που ο περισσότερος κόσμος βρίσκει παράξενο είναι το πόσο πολύ μου αρέσει να περπατώ στη βροχή (Χωρίς ομπρέλα και κυρίως το Χειμώνα). Δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερες σχέσεις με το νερό, (έλα - έλα αρχίσαμε τα πικρόχολα σχόλια ήδη, με την υγιεινή καλά τα πάω), όταν ήμουν μικρός πήγα κολυμβυτήριο και κόντεψα να πνιγώ. Κατά συνέπεια με τα μπρατσάκια πάω θάλασσα. Όταν βρέχει όμως είναι σαν να σταματάει ο χρόνος κι επειδή όλοι φοβούνται μη βραχούν φαίνεται σαν η πόλη να είναι δική σου.

2. Ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα το οφείλω κυρίως στον άνθρωπο που με μεγάλωσε ολομόναχος από όταν ήμουν 5 χρονών. Πολλές από τις επιλογές μου ήταν για να γίνει περήφανος. Πριν 2 χρόνια υποσχέθηκα να μαζέψω όλα τα χρήματα που ξόδεψε για τις σπουδές μου και να του επιστρέψω σαν έκπληξη (φυσικά ποτέ δε θα τα δεχόταν πίσω). Τώρα βέβαια δε θα μπορέσει να δει την έκπληξη, αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση.

3. "Ένα τακτοποιημένο γραφείο είναι παράγωγο, μη-παραγωγικού μυαλού!" Αυτή είναι η δικαιολογία μου για την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ακαταστασία μου. Από το γραφείο μέχρι τα ρούχα. Υπάρχει μια κοπέλα που βασανίζεται αλλά τί να κάνουμε;

4. Μου αρέσει να διαβάζω πάρα πολύ. Όνειρό μου να γίνω μια μέρα συλλέκτης σπάνιων δερματόδετων βιβλίων σε 1η έκδοση. (Η ατμόσφαιρα της ταινίας 9η Πύλη μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό, πέραν του αδύναμου σεναρίου της). Προσπαθώ πάντα να αγοράσω βιβλία σε όσο πιο καλή έκδοση γίνεται και να γεμίσω το δωμάτιο βιβλιοθήκες.

5. Στο ΤΕΙ είχα βγάλει φήμη (δεν ξέρω από ποιους κακοήθεις) ότι έκανα σαρκαστικά σχόλια για τους άλλους. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να έχω αρκετά σαρκαστικό χιούμορ, όμως ποτέ δεν εννοώ κάτι με κακία. Έχουν γίνει διάφορες παρεξηγήσεις στο παρελθόν και κάποιοι με έλεγαν και κακό! Όμως ένα έχω σαν απάντηση... με τις κολακίες δεν κερδίζετε τίποτα!

Αυτά... Τώρα πρέπει με τη σειρά μου να tag-άρω 5 άλλους. Δυστυχώς δεν έχουν όλοι οι φίλοι μου blog οπότε θα πρέπει να tag-άρω και μερικούς που δεν έχω και πάρα πολύ επαφή.

http://nisyrios.blogspot.com/
http://redpill-bluepill.blogspot.com/
http://ilektra.blogspot.com/
http://nenyaki.blogspot.com/
http://ninafood.blogspot.com/

Under...pencils!

Τελευταία προσπαθώ να γίνω καλύτερος στο σχέδιο. Αντιλαμβάνομαι ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, κι ότι ίσως πρέπει να μάθω να χρησιμοποιώ τα μολύβια που μου πήραν οι φίλοι μου πιο σωστά, όμως νομίζω ότι πάω καλά. Πριν 2 - 3 χρόνια δε θα προσπαθούσα καν να κάνω κάτι τέτοιο, όμως σήμερα τέλειωσα αυτήν την εικόνα.

Κάποιοι ίσως να αναγνωρίσουν από που είναι η εικόνα